Select Page

เคยสงสัยกันไหมว่า เพราะอะไรพฤติกรรมของคนในสังคมจึงสอดคล้องหรือเหมือนกับบทละคร หรือเป็นเพราะว่าบทละครถูกสร้างขึ้นมาเพื่อสะท้อนสิ่งที่คนในสังคมแสดงออกต่อกันในชีวิตประจำวัน

หากผมจะชวนนึกชวนคิดถึงละครไทยสักเรื่อง คุณนึกถึงเรื่องอะไร และละครไทยเรื่องนั้นมีฉากอะไรที่คุณนึกถึงเป็นอันดับแรกๆ

และในคำถามต่อไป ซึ่งผมจะพาคุณๆไปค้นหาก็คือ ฉากพฤติกรรมที่แสดงออกของตัวละครที่คุณนึกถึงหรือจำจดได้นั้น คุณเห็นแค่ในละคร หรือเห็นได้ทั่วไปในการดำเนินชีวิตประจำวันของคนรอบตัวคุณ หรือแม้กระทั่งว่าคุณเองก็เป็นคนที่แสดงพฤติกรรมเหล่านั้นออกมาเป็นปกติอยู่แล้ว โดยไม่ต้องมีภาพของตัวละครในหัวของคุณขณะที่กำลังแสดงออก

ผมคิดว่ามาถึงจุดนี้ คุณคงมีคำตอบให้กับตนเองแล้วนะครับ สำหรับถามที่ว่า “ละครไทยสะท้อนสังคม หรือใช้ชีวิตคนในสังคมไปสร้างเป็นละครไทย”

ผมจะพาคุณๆไปพบกับตัวอย่างพฤติกรรมของตัวละครที่ผมคิดว่าอาจจะซ้ำกับละครไทยคุณๆบ้างนะครับ พฤติกรรมในตัวละครไทยที่ผมจะยกมานำเสนอนี้ ผมเลือกเอาเฉพาะพฤติกรรมที่พบเห็นได้ในละครไทยหลายๆเรื่อง เรามโนไปพร้อมๆกันเลยนะครับ

1. ฉากพฤติกรรมการสื่อสารกับคนอื่นโดยไม่ใช่คำพูด เช่น ฉากกำมือด้วยความโกรธจัด ฉากที่สื่อสารด้วยแววตาโดยปราศจากคำพูด ไม่ว่าจะเป็นแววตาเกรี้ยวกราด ตาโตโพลน

2. ฉากพฤติกรรมความรุนแรง อันได้แก่ ฉากข่มขืน ฉากทะเลาะวิวาทย์ ทำร้ายตัวเอง

3. ฉากพฤติกรรมภายในอื่นๆ ถูกทำให้ต้องสื่อสารออกมาฟ้องคนดู เช่น การพูดคุยกับตนเอง พูดกับเงาในน้ำ พูดกับกระจก

ตัวอย่างพฤติกรรมที่ยกมาข้างต้น มีคำอธิบายในเชิงวิชาการ ว่าด้วยพฤติกรรมการเรียนรู้ทางสังคมว่า  พฤติกรรมของคนเราแต่ละคนสามารถกำหนดสิ่งแวดล้อม หมายถึงกำหนดพฤติกรรมคนอื่นๆที่พบเห็นจากเรา และสิ่งแวดล้อมอันได้แก่คนในสังคมอื่นๆที่เราพบเห็น ก็กำหนดพฤติกรรมของเราได้เช่นกัน หากบุคคลเห็นพฤติกรรมซ้ำๆ จากการรับรู้ใดๆ อันได้แก่ ละครไทย ภาพยนต์ ก็มีความเป็นไปได้ว่าพฤติกรรมที่เราแสดงออกนั้นมาจากการเรียนรู้ผ่านตัวละคร ตามทฤษฎีการเรียนรู้ทางสังคม 

มาถึงจุดนี้ คิดว่าผู้อ่านแต่ละคนคงจะพอมีคำอธิบายให้กับตนเองกันแล้วนะครับว่า “พฤติกรรมตัวละครไทยนำมาจากสังคม หรือใช้ชีวิตคนในสังคมสร้างเป็นละครไทย”

ขอบคุณภาพปกจาก : www.praew.com 

ร่วมแสดงความคิดเห็น
Share This
%d bloggers like this: